Delikanliliğin Kitabini Yazsam Yeniden

Kariyer hedeflerim

2011-11-24T07:09:00.001-08:00

- sabah 10 akşam 4
- yüksek mayış+ikramiye
- akşama kadar goygoy, internet, solitari

hayalimdeki iş böyle bir şey, kısmet...

God damn federals

2011-11-16T05:21:00.000-08:00

FBI'lık zor gardaş... Manyağı var, uğursuzu var... Banka soyulsa FBI gider, rehine işi olur FBI, seri katile, teröriste FBI; itin kopuğun her türlüsüyle uğraş dur. Peki sen vatan için kurşun sıkarken bir arayıp da teşekkür eden mi var? "Ya gardaş, sağolun valla biz beceremediydik iyi ki geldiniz" diyen mi var? Bir çay çorba ikram eden mi var? Bir de arkandan konuşurlar, "lanet federaller "diye... "Hey ahbap burası new york polisinin yetki alanı" diye. E y.rrağım, yetki alanı da devlet bizi yollamış işte.. Bakmış ki siz beceremiyonuz bizi yollamış. Sanki ben keyfimden geliyorum, sanki ben başka devlete çalışıyorum, hepimiz birleşik devletlerin çocuğuyuz nedir yani bu afra tafra?

CIA mesela o kadar şey değil, onun mesaisi belli. Açıyosun dünya haritasını, nerde petrol çıkıyor? Şurda şurda.. Git oraları karıştır; işin bu. Yurtdışı harcırahı da var, gezmesi tozması var, iyi iş.

Ama misal, FBI yerel polise gider yapıyo ya, bu artık federal bi konu filan diye, CIA da FBI'ya aynen posta koyabiliyor. Gardaş diyor, bu iş ulusal güvenliği ilgilendiriyor artık biz devralıyoruz. Yani şöyle bir denklem var:

CIA>FBI>LAPD (Eleypidi)

Eleypidi'yi örnek olarak verdim, ama vatansever polislerin çalıştığı güzel bi teşkilatımız o da. Roger Murtaugh ve Martin Riggs hesabı. LAPD diyince bu iki ismi hatırlamıyorsan senin tevellüt 85'in üstü sayın okuyucu, hiç google'larda aranma...

Yalnız bu birleşik devletler de üç beş tane daha böyle gizli servis var, NSA var, ATF midir AFT midir öyle bişeler daha var ama onlar ne işe yarıyo hangisi hangisinden büyük onu tam bilemiyorum....

Güle güle reyis...

2011-11-15T05:29:00.001-08:00

Seni izlemek bir zevkti, gerçekten...

Look who's back!

2011-11-03T05:48:00.000-07:00

Evet, tam 1 yıl sonra yeniden merhaba sevgili sanatseverler. 1 yıl boyunca buraya hiç yazmayınca başta kim ki duk ve lars von trier olmak üzere bütün sinema dünyası bir şenlik havasına girmişti ama bu mutlulukları fazla uzun sürmeyecek. çünkü, look who's back bitch! who's back!

Sinema dünyasına sıra gelecek, hepsinin ifadesini alıcam. Meydanı boş bulduk sanmasınlar. Lars von trier ibnesi, sana büyük laflar hazırladım. Zaten hitler mitler bir şeyler demişsin ortalığı karıştırmışsın...

Ama önce bu 1 yılı bir değerlendirelim kankalar, ne yaptık ne ettik?

Evvela bu 2011 yılı benim için çok sikimsonik bir yıl oldu ayıptır söylemesi. Ya arkadaş, musubetin her türlüsü geldi beni buldu. Bakalım şu cenabet yılı bir bitirsek rahatlayacam...

İş, güç filan.. onu geç, standart (allah standarttan ayırmasın. yalnız şunun filmindeki en tırıvırı adamın bile kucağına süt gibi manita oturdu, bu nasıl kaybetmek gardaş?). Spor desen, dediğim gibi sakatlıktan, musubetten doğru dürüst form tutamadık bu sene. Başka? Başka da bir şey yok ha. Ulan hakkaten çok boş bir hayatım varmış ha. Bir yaptığım bir sipor var, şimdi buradan ne olduğunu zikredip de arkamdan "hava basıyo, artistlik yapıyo" dedirtmek istemiyorum, onu da çıkarınca resmen hayatımda bir şey kalmadı. Sebze gibi oldum...

Neyse, sanata dair, aşka, devrime ve yaşanmışlıklara dair sohbetlerle gene buralarda olucam merak etmeyin. Yalnız benim yokluğumdaki sürede tek sponsorum Samsunsporlular Çay Ocağı kapandı, acımız büyük. Hele de süper lige geri döndüğümüz şu dönemde. Yani gençler, bu sofra kurtlar sofrası, bu değirmen susuz dönmüyor, bir çay çorba parası bir şeyler ayarlayın şu sponsorluk işini halledelim.

yours sincerely...

Onkaplan'la Sanata Seviyesiz Bakış: Kim Ki Duk (ilk 15 dk.sı)

2010-09-21T03:29:00.000-07:00

Kankalar, bu sanata seviyesiz bakış bölümünde usta çinli yönetmen Kim ki Duk'un 4 mevsim filmini analiz edicez. Şimdi entel arkadaşlar hemen diyecekler ki "Kim ki Duk'un öyle bi filmi yok, hem çinli değil koreli o". Bir kere ben uzakdoğu halkları arasında ayrımcılığa karşı bir insan olduğum için hepsini Çinli olarak değerlendiriyorum. İkincisi öyle bir filmi yok evet, o filmin adı "ilkbahar, yaz, sonbahar kış sonra gene ilkbahar" diye giden uzun bir şey, ben onu kısaca 4 mevsim olarak kısalttım (kısaca kısalttım evet). Hem böyle daha sanatsal bir isim oldu bence.

Neyse, filme geçelim. Yalnız başlıkta da yazdım, sonradan yanlış anlaşılma olmasın, "vay ben anlamadım, vay ben bilemedim" diye gelenleri kabul etmiyorum. Ben filmin ilk 15 dakikasını izleyip sonra Jason Statham'ın "crank 2"sini izlediğim için sadece bu 15 dakikalık kısmı analiz edicez, daha sonra da crank 2'deki süt manita Amy Smart'ın nasıl taş gibi bir hatun olduğunu irdeleyeceğiz. Zaten skip scanle biraz baktım sonraki bölümlerde de bir şey olmuyo, 15 dk. yeterli bu film için.

Şimdi olay şu; bir tane göl var, gölün üstünde de yüzen bi ev var. Burda da bi şaolin rahibi ile bi tane sabi yaşıyo. Bunlar işte sabah kalkıyorlar namazı filan kıldıktan sonra sandalla karşıya geçiyorlar, ormandan kekik mekik topluyorlar öyle bir hayat. Zaten buraya kadar olan kısım 15 dk. filan tuttuğu için burayı analiz edicez şimdi.

Kankalar, benim bu filmden aklımda kalan soru işareti şu: bu göl üstündeki yüzen evin pis su gideri nereye bağlı? Tuvalet nereye gidiyor yani? Direk suya mı bırakıyorlar? E öyle olsa 1 haftaya kalmaz o berrak mis gibi gölde koca koca tomruklar yüzmeye başlamaz mı? Gölün altından tesisat mı geçiyor, nasıl oluyor?

Bu ilk 15 dk.lık sekans boyunca benim zihnimi bu sorular meşgul etti. Gerekli cevabı filmden alamayacağımı anladığımda da crank 2'yi taktım zaten teybe (teyp dediğim cd işte ya, kafa eski ya ondan oluyo). Jason Statham gene kalbi durmasın diye ordan oraya koşuyor, bir sürü kötü adamı dövüyor filan. Arada da Amy Smart'ı yiyor hipodromun ortasında.

Güzelim kızı da ne ayıkladı bu herif şu crank serisinde be....

Aha işte bu sahneden sonra çok acayip yiyiş oldu kankalar...

Onkaplan'la Sanata Seviyesiz Bakış: Dogville (hatırladığım kadarıyla)

2010-06-14T00:17:00.000-07:00

Evet sevgili sanatseverler, bir "sanata seviyesiz bakış"ta daha beraberiz. Bu sefer ki konuğumuz gene sanat sinemasının usta yönetmeni Lars von Trier. Biliyorsunuz, daha önce de büyük ustanın "anti-christ" adlı yapıtını incelemiş ve sonunda Lars von trier'in adam olmadığı, Kerry King'in ise süper bir insan olduğu ve Slayer'ın dünyanın en süper grubu olduğu sonucuna varmıştık.

Peki bu Lars ibnesi gene neden karşımızda derseniz, geçen gün oturdum düşündüm, sanata dair aşka dair bir şeyler yazayım diye. Kafam balon gibi oldu hiçbirşey aklıma gelmedi. Derken yaa dedim, "bi lars von trier vardı ne oldu ona?" Neyse işte zaten bir lars von trier, bir david lynch olmasa sinema üzerine yazacak bir şeyim olmayacak. Bunları da sağolsun epey bir zaman önce entel bir manitam vardı, onun sayesinde izlemiştim. (O değilde şimdi hatırlıyorum, kısa film festivallerine filan gidiyorduk, çaktırmamaya çalışıyordum ama ne büyük eziyetti be kardeşim o? Kısa film çekmek toptan yasaklansa dünya çok daha iyi bir yer olur gibime geliyor)

Neyse, filmimiz dogville. Nicole Kidman oynuyor. Şimdi bu Nicole Kidman bi mekanda ama acayip bir mekan burası. Oraya nasıl düşüyodu orasını hatırlamıyorum ama böyle yeraltında filan, karanlık bir yer. Bir sürü akıl hastası adam var, bunlar yerlere tebeşirlen ev planları filan çizmişler öyle yaşıyorlar. Artık nasıl bir metafor, nasıl bir imge kullanımı orasını bilmiyorum. Eski manitayı arayıp sorsam kesin bilir ama direk soramam şimdi ayıp olur. İki saat "aa sen naapıyosun, nasıl gidiyo" diye diye modern bir giriş yapmak gerekir, uzun iş...

Nicole abla burada takılıyo işte ama ortamın iti kopuğu buna musallat oluyo, taciz maciz ediyollar, hatta tecavüz de ediyorlar mıydı tam hatırlayamadım ama buna baya çektiriyorlar işte. Elleyen mi dersin, değdiren mi dersin çok pis bir mekan. Karılar da dedikodusunu filan yapıyor bunun, "yolluymuş" diye diye... Bi de bunlar deli ya, güya birbirininin ne yaptığını görmüyor ama kabak gibi ortada herşey duvar muvar yok ki la nereye görmüyon!

Sonra şey oluyor, nicole'un babası geliyor taramalıyla tarıyo hepsini öldürüyor. Meğerse herif mafyaymış, "siz benim gızımı nasıl orta malı edersiniz " diye bunları iyice bi tarıyo herkesi. Sonra beraber arabaya atlayıp gidiyorlar galiba, tam net hatırlayamadım neyse.

Halbuki bu filmi ben çeksem nasıl çekerdim kankalar: Şimdi bu gızı bodruma kapatmışlar ya, finalde Van Damme bodruma uçan tekmeyle girerdi, hatta dur motosikletle uçarak girerdi. Sonra bu heriflerde meğerse silah gaçakçısı mıymış neymiş bunlar vandama bi ateş açıyolar, ama tabi van damme deri pardesünün altından çekiyor pompalıyı (bu esnada hala motor sürüyor) attığını vuruyor, aksiyonlu bir silahlı çatışma sahnesi tamam mı. Van damme bunların yarısını pompalıyla vuruyor, kalan yarısını da uçan tekmeyle filan hallediyor ama en sona bi tane en kötü adam var Nicole Kidman'a sarkıntılık eden. Şey hatta bu, Kana Kan'daki yarma herif (at kuyruklu dazlak kafa vardı ya, aha resmini de koydum aşşağıya).

Sonra bunlar bi kapışıyolar yumruklar tekmeler, kemik sesleri filan derken en son Van damme buna sopayı basıyor, döner tekmeyle final vuruşunu yapıyor, herif gidiyo arka duvardaki kazıklara saplanıyor, ölüyor. Tabi nicole'de van damme'a karşı boş değil, duygusal bir takım sahneler filan derken öpüşüyorlar filim bitiyor.

Böyle olsa sanki daha iyi bir yapıt olabilirmiş gibime geliyor bence. Daha vurucu sahneler var çünkü.

Neyse, sevgili izleyenler, bu filmin analizinin sonuç kısmına gelirsek; bir kere daha gördük ki Lars von trier bu işi bilmiyor, sinemadan anlamıyor. Bir sonraki sanata seviyesiz bakışta görüşmek üzere, sanatla kalın!

Aha işte Van Damme beyle moturla dalacak ki ortama film filme benzesin..

Hello Africa, Hello Malibu

2010-05-28T03:05:00.000-07:00

Dr. Alban'ı bilen biliyor, 90'ların başından güzel bir abimizdi. Hatta gene o vakitler doğum günü partilerinde sıklıkla yapılan marley üzerinde ayak kaydırma dansının da mucididir bir yerde. Şimdi tam anlaşılmadı tabi ama neyse...

O zamanlar, ingilizceye de tam hakim olamadığımızdan anlamadığımız yabancı şarkıları kafadan atarak söyleme gibi bir olay var idi. İnternet filan da yok ya, tam bir karanlık çağ, cahiliye devri. İşte misal ninja kaplumbağaların jenerik şarkısını "teenage mutant ninja turtles/ tineyç mutant ninja törtıls/ ivazana har şort!" diye bildim belledim ben. İvazana harşort ney? Meğer "heroes in a half shell" miymiş neymiş orjinali. Ben onu öyle bildim dinledim ama. Neyse, kafa bu kafa yani, bunları yaptık yapmadık değil. Şimdi burdan "binsunturinnarintini aaa" desem inanıyorum ki ekranın öte tarafından siz "yekeke kumo yeke yeke" diyeceksiniz.

Ha bu işin diğer bir yanı da şu, bir süre sonra bu kafadan attığın kısmın gerçek olduğunu sanıyorsun, orjinali de öyle diye biliyorsun. Kafaya yerleşiyor o, gerçeklik oluyor...

İşte hal böyleyken Hello Africa'yı epey uzun süreler "Helo Afrika helo malibu" diye söylemiş olmam normal. Ama, "ulan Afrika nere Malibu nere, bu işin sırrı nedir?" diye yıllarca kafa patlatmam, kendime dünyayı dar etmem normal değil. Meğerse "Hello africa, tel me how'you doin?" miş gerçeği...

Keza gene doktorun müthiş şarkılarından no haşhaş no kokain'i alalım. "No haşhaş no kokain/ no marihuana no vitamin". Ya arkadaş; haşhaşa no tamam kokaine no ona da tamam, çok büyük günahı var. Marihuana da keza illegal; bunların hepsi gençliğimizi zehirleyen ayıpçı maddeler tamam da; vitamine niye karşıyız bunu düşünmekle geçti çocukluğum (ve sonraki bir çok yıl). Adam da doktor vardır bir bildiği diye vitaminlerle arama mesafe koydum yıllarca. Meğer no emfetaminmiş lan o da.

Bana bu kaybolan yıllarımın hesabını kim verecek?

Ne güzel abimizdin sen Dr. Alban...

Rainbow in the Dark: Holy Dio

2010-05-16T23:37:00.000-07:00

Heavy metalin peygamberi Hz. Dio'yu ne yazık ki kaybettik. Sabah bursaspor'un şampiyonluğuna sevinirken öğrendim, dünyam başıma yıkıldı...

Toprağı bol olsun, bütün rakınrol çocuklarının başı sağolsun...

Onkaplan'la Sanata Seviyesiz Bakış: Bienal

2010-03-17T23:58:00.000-07:00

Evet, Samsunsporlular Çayocağı sponsorluğunda gerçekleştirdiğimiz yazı dizimizin bir bölümünde daha karşınızdayız. Çoğul konuşuyorum zira şu an sponsorumuzun mekanında arkadaşlarlayız, oradan yazıyorum. Bir yandan jokey tv.den altılıyı izleyip bir yandan da sanat üzerine olan sohbetimize devam ediyoruz burada...

Samsunsporlular Çayocağı gerçekten derin tartışmaların yaşandığı, fikirlerin havada uçuştuğu, sanatla sepetle dopdolu bir mekan. Kızlar bence buraya mutlaka uğramalısınız. Kah film gösterimleri, kah şiir dinletileri sanatın her türüyle içiçeyiz. Kahvenin köşesinde duvara monte sehpa üzerinde duran 37 ekran tv.mizle sinemaya adanmış bir avuç yüreğiz burada. En son mesela "american ninja" gecesi yaptık, o muhteşem filmleri seri halinde izleyip tekrar yad ettik, bir sonraki gösterim ise bağımsız sinemanın büyük ustası van damme filmleri üzerine olacak.

Neyse, bu kısa sinema arasından sonra asıl konumuza gelelim: bienal. biliyorsunuz, bienal ortamları sanat dünyasının şahı ortamlar. Enstalasyonlar olsun, performanslar olsun anlamadığım bir sürü iş oluyor bienalde. Açıkçası biz kahve olarak, ankaragüçlü arkadaşlarla ortak bir bienale katımayı ve sanatsal meşe odunlarına dayalı bir performans sergilemeyi çok düşündük , çok istedik ama Gecekonduyla aramızda büyük fikir ayrılıkları oldu, sanata ve sanatçıya bakışımız çok farklı, o yüzden olmadı o iş. Nasip değilmiş...

Onun dışında da işim olmaz bienalle. Bir ara karı kız vardır diye gitmeye niyetlenen arkadaşlar oldu kahveden, bunlar bir gidip geldiler ki zombi gibi olmuşlar, dünyaları kaymış... Hemen videoya bir konusuz aksiyon filmi taktık da kendilerine geldiler biraz vurdu kırdıyı görünce.

Neyse, bienal ortamı da böyle işte; zaten sanatçı kızdan korkacan aga, ne yapsan başka anlıyor, "farklı okumalar" diyor, "altmetin" diyor...
Anlamadım ki altmetin ney? lostun altyazısı var pınar batum yazıyo onu mu diyor nedir anlamadım ki?

Yaktın bizim kuponu Mohawkbey!

Yeşilbarış Ortamları

2010-02-22T00:55:00.000-08:00

Greenpeace'de bir arkadaş var, işte bunlar yıllardır gidiyorlar köprülerde fabrikalarda filan eylemler yapıyorlar, kendilerini zincirliyorlar filan. İşte trafiği tıka elektriği kes, memleket sanayisine engel ol bu gibi işler...

Geçenlerde ortak üye olduğumuz bir listeye mail atmış, işte falanca yerde greenpeace filmi gösterimi+kokteyli var, destek olalım, yeryüzünü koruyalım filan diye. Tabi kokteyl ortamı beleş içki ortamı demek; bu yeşilci hippici gençlik de beleş alkolü buldu mu duramaz içtikçe sapıtır, hatta bakarsın çevre düşmanı çok uluslu şirketleri protesto edelim derken bir "soyunma eylemi" filan olur, geri kalmayayım diye gittim filme. Neticede biz de doğa sporlarına gönül vermiş, yıllarca dağın kayanın tozunu yutmuş insanız; yeşili doğayı korumak en birinci vazifemiz. Gerekirse soyunurum da emperyalist çevre düşmanlarına gereken dersi vermek için.

Yalnız filmi atlayıp direk kokteyle gideyim derken geç kaldım biraz, bir gittim ki her yer boş şişe dolu, içki miçki kalmamış. Millet masalara kurulmuş geyiği harlıyor. İşte enteli, paçozu, jonglörü Ankara da ne kadar işe yaramaz adam varsa gelmiş. Vay dedim ya, yeşilbarış filan ama herifler de yarım saatte bir dünya içkiyi tüketmişer, bu ne açgözlülük bu ne kendini bilmezlik arkadaş...

Neyse kankalar, gittim bu benim arkadaşı buldum; oğlum dedim "hani kızlar nerede? Siz bizi mi yiyorsunuz yıllardır yeşil barış diye?" "Abi" dedi," işte ortamımız bu, kız pek yok, olanlar da gitti zaten" Ya böyle bir yeşilcilik olabilir mi? Nerde çiçek çocuklar nerde cinsel özgürlük?

Yalnız bir şey daha var; bakıyorum bu arkadaşlar hep etnik gutnik kıyafetler içinde, böyle saçlar rasta küpeler hızmalar diz boyu. Ya siz yeri geldi mi polisle güvenlik görevlisiyle çatışan adamlarsınız, biraz şöyle ona göre şekillensenize. Ne bileyim ben greenpeace'in CEOsu olsam herkesi aikido kursuna yollarım; küpeyi hızmayı yasaklarım (kavgada dert olur biliyor musun, adam asılsa çekse o küpeden).

Tabi buradan da atıp tutması kolay, şimdi greenpeaceli arkadaşlar deseler ki "biz bu işe gönül koyduk bir mücadele veriyoruz sen ordan tırıvırı konuşuyorsun" diye, ona bir şey diyemem, haklı adamlar...

arkadaki abiye dikkat; avını kesen kaplangibi yatmış pusuya, çakal seni...

Partilere Akar Oldum, Tenhalarda Yalan Oldum...

2010-01-18T03:44:00.000-08:00

Geçenlerde bir partiye gittim. Gittik yani, çakalı çukalı toplandık gittik. Biliyosunuz Samsunsporlular Çayocağı olarak böyle karambollü ortamların adamlarıyız, çakallar puslu havayı sever hesabı. Parti de bu seksenler partilerinin bi versiyonu ama zaman aralığı geniş, bir de kıyafet mıyafet yapıyosun eskiye dair, geçmişe dair, nostaljik bi tad oluyor.

Ben de dedim madem doksanların çocuğuyuz doksanların metalcisi, thrashçisi kılığıyla gideyim. Zaten yabancısı değilim dar kot pantolon, slayer tişörtü, deri ceket, beyaz spor ayakkabı hepsi var. Var da işte saç yok. Öğrencilikte lepiska gibi belimde olan saçlar yerine üç numara katil modeli var şimdi. O da bir çeşit isyan tabi, hayata karşı, sisteme karşı, düzene karşı (külliyen yalan, askerde farkettim çok rahat oluyo).

Neyse işte peruk meruk da bulamayınca yattı o kılık, naapalım needelim derken partiye iştirak eden kankalardan biri dedi ki "abi madem van damme dansı yapıcaz, van damme kılığında gidelim". Bu "van damme dansı" olayı bir şekilde üzerimize yapıştı zaten, bizden başka da bu dansı yapan eden kalmadı. Anadolunun kaybolan küçük el sanatlarının son temsilcileri gibi olduk.

Ulan süper fikir dedik, uygulama da kolay. siyah atlet, pileli kumaş pantalon tamam. Atletleri çektik üçlü kombo şeklinde gerçek kırolar gibi gittik partiye. Millet tabi vermiş kendini 70lere, herkes çiçek çocuk kılığında. Bu entel milleti böyle kankalar, hippilik mippilik diyince akılları gidiyo. Çiçekli batikli tişörtü giy yalayamayacağın manita yok o alemde. Neyse, biz de pileli kumaş pantolon ve siyah atletlerimizle, tıpkı Van damme'ın "kana kan" adlı muhteşem filmindeki dans sahnesinde giydiği kıyafetlerle yani; gerçek anlamda seksenlerden fırlamış kamyoncular gibi, kırolar gibi girdik mekana.

aha aynı böyle giyindik gittik işte... muhteşem stil, muhteşem dans...

Kıyafet partisinde kıro rolünde olmanın, maganda olmanın (ne kadarı rol o da tartışılır ya) en güzel tarafı ne biliyor musunuz. Bütün manitalara yanaşıp laf atabiliyorsun, karşılığında da kıkırdıyorlar, gülüşüyorlar. "Boş musun bebek!", "gazozuna ilaç atayım mı yavrumm" diye diye sarkmadığım hatun kalmadı. Normalde yapsam var ya kafaya çantayı biber gazını yerim. Ama işte karambollü alkollü ortamlar böyle. Yalnız bu kıroluk çok güzel iş, derdin tasan yok, kafana göre takılıyorsun. Keşke bu zincirleri kırabilsek de, günlük hayatımızda da yaşayabilsek bu özgürlük yolunu...

Neyse, muhteşem dans şovuyla entellerin nasıl aklını aldık, partinin nasıl yıldızı olduk onu da başka bir sefere anlatayım, hatta birileri videoya filan çektiydi bulursam koyarım buralara.

Van damme dansını orjinalinden, ustasından izlemek isteyenler de şöyle buyursunlar: http://www.youtube.com/watch?v=CE8XKeN0zk4

Dostça bir sitem: duyun feryadımı

2009-12-17T06:29:00.000-08:00

Lan oğlum yıllardır şurada iyi kötü yazıyorum çiziyorum, daha 4 tane izleyicim var bu nasıl iş? Arada şu "sonraki blog" şeyinden bakıyorum rastgele ne çıkarsa, bazen de böyle takipçisi bol sitelerin takipçi profillerine bakıyorum, en antin kuntin blogun bile onlarca, yüzlerce izleyicisi var arkadaş. Bilhassa da yazarı bayansa var ya çoştukça çoşmuş millet, yorum yapmak için birbiriyle yarışıyor. Lan ibneler yanyana dururken süper ligde haftanın tartışmalı pozisyonlarından başka muhabbetimiz yok; manitasal bloglara gelince herkes kitap kurdu, herkes sinefil oluyor.

İzleyen arkadaşları tenzih ediyorum, lafım bizim Samsunsporlular Çayocağı ahalisine. Ya arkadaş o kadar reklamınızı yapıyorum şuradan, daha biriniz de girip şu sayfayı okumamışsınız, eşe dosta "şu arkadaş da çok şahane bir insan, aşka ve devrime dair çok güzel şeylerden bahsediyor" dememişsiniz ayıp yaa.

Bak bu yola 2005 senesinde çıktık, sene oldu 2010 daha 4 (yazıyla dört) izleyicim var. Emeğe saygı, repleri unutmayalım...

işte isyanımın fotoğrafı. aynı bu şekilde kaderime kahrediyorum şu an...

Onkaplan'la Sanata Seviyesiz Bakış: Antichrist

2009-10-30T05:57:00.000-07:00

Şimdi işin aslı, kaç gündür internette olsun, sözlükte olsun sürekli bunun başlığı gözüme çarpıyordu, antikrayst mantikrayst diye. Bu kadar muhabbeti dönünce ben de sandım ki Slayer yeni albüm filan çıkardı. Sonra dedim ki kendi kendime "ya zaten Slayer'ın anti-christ diye bi şarkısı vardı, yeni albümün de adı başka sanı başka bu nasıl iş?" filan diye söylenirken baktım ki meğerse filimmiş la.

Hayatta da izlemem lars von tiriyer filmi, isterse Kerry King'i başrol oynatsın. Bir seferinde bir filmine gittim, karılı kızlı entel ortamlarında bahsi geçince iki kelam ederiz, havamız olur diye; dalgaları aşmak mıydı neydi; o zulüm bana yeter bir ömür boyu (sirf ilk yarısını izledim ha, düşün).

Bir de gene bir kız arkadaş dogvil'i izletmişti zorla. Yerlere çizgi çekmişler tebeşirle güya oda olmuş, artık metafor mu oluyor, imgelem mi oluyor ne oluyorsa. Batsın öyle metafor. Değil mi Fazıl abi? (Fazıl abi programı sunduğumuz samsunsporlular çay ocağının sahibi. yalnız şu an iddaa kuponu doldurmakla meşgul olduğundan "hehe, tabi, öyledir" diye otomatik cevaplarla geçiştirdi sorumu. Alacağın olsun Fazıl abi...)

antikrayst dediğin böyle olur. lars ibnesi baksın da antikraystlık görsün biraz...

Yalnız internetten filmin afişine filan baktım da, skişli mikişli bir film galiba ha. Korsanını alıp ileri ala ala izleyebilirsiniz. Bu entellektüel milleti de bir değişik abi, vivid entertainment yapınca "kadının metalaştırılması" bilmem ne, lars von trier yapınca sanat...

Evet sanatseverler, bugünkü programımızda sanat sinemasının öncü isimlerinden lars von trier'in son filmi antichrist'ı inceledik, bir daha ki buluşmamıza dek sanatla kalın!

Onkaplan'la Sanata Seviyesiz Bakış

2009-10-30T05:49:00.000-07:00

Evet, bu sayfalarda yeni bir köşeye başlıyorum, hatta olur da bir tvden filan teklif gelirse olası bir televizyon programı da olabilir ileride. İşte nedir, hep beraber sanata, sinemaya, şiire kısacası sanatın her dalına seviyesiz, yüzeysel bir açıdan bakacağız; muhtemelen sanatseverlerin tiksinerek izleyecekleri bir program olacak.

Dekor olarak da bizim "samsunsporlular çay ocağı"nı kullanmak istiyorum. işte arada fazıl abi çayları tazeleyecek, duvarda 86-87 sezonu samsunspor kadrosunun büyük boy posteri filan, doğal ortamında kendi aramızda sohbet ediyormuşçasına samimi bir ambiyans olacak yani...

işte efsane kadro

Zombilik Kader Olamaz

2009-10-12T03:02:00.000-07:00

Zombilik kader olamaz da kurtadamlık olur mu? O da olmaz. Ama vampirlik? Bak onu düşünürüm işte. Neticede fena iş değil, şeklin şemalin yerinde (biraz solma var o kadar), uçabiliyorsun, türlü türlü insanüstü gücün filan var. E tabi zenginlik de var (dikkat edin bir tane vampir yoktur ki öyle çalışayım da ekmek peşinde koşayım derdi olsun. hep vur patlasın çal oynasın), karı kız desen gani; yeri geliyor grup oluyor, yeri geliyor bakire kurban etme oluyor, fuhuş desen sınırı yok...

Neyse yani iyi iş vampirlik. Açıkçası yarın öbür gün bir vampir arkadaşla karşılaşsam hemen uzatırım boynumu "buyur abi burdan ısır" diye. Ama tabi eklerim hemen "kardeş bütün kanı emme de yarın öbür gün biz de tabutumuzdan uyanabilelim, vampirlik müessesesinin tadına varalım" diye. Yani kurdu var, çakalı var bilemezsin ki. Görüyoruz biliyoruz yani bunları.

Bir güneşe çıkamama sorunu var, onu da yüksek faktörlü güneş kremleriyle hallederiz gibime geliyor, teknoloji bilim filan hep ilerledi bunlar, sür 60 faktör kremi bak bir şey oluyor mu...

Bak kurtadamlık da aslında çok kötü değil bir yerde, tercih edilebilir. Yani normal insan gibi takılabiliyorsun onda da. Dolunayda filan tamam, kıldır tüydür çıkıyor ama genel itibariyle insansın, artı ekstra tonla gücün var. Gece vakti yenidoğan'da kafana göre dolaş, kimse de çıkıp diyemez ki "bilader sen ne ayaksın?". Kurtsun bir kere, ıslık çalsan yenidoğan ülkü ocağı arkanda...

zombi mombi ama şöyle elini yüzünü bir yıkasa, baltayı bıraksa fena manita değil gibi sanki... gideri var

Ama bir zombilik öyle değil. Zombilik zor, zombilik zalım... Bir kere tipin kayıyor. Neden, çünkü ölüp dirilmen gerekiyor ya. Öyle hemen vücut tazeyken dirilmece de yok, o etler iyicene bir çürüyecek ki zombiliğin hakkını veresin. Yani şekli şemali unut, bir tane manita dönüp de yüzüne bakmaz, aseksüel bir hayat.

Sonra bilinç gidiyor aga. Şuur yok, bak mesela vampirle kurtadam oturup karşılıklı satranç bile oynarlar isteseler ama zombilikte yok o. Varsa yoksa "taze beyin" yemek. Bütün amaç o. Mezardan çıkıyorsun tek hedefin olursa beyin, olmazsa kalp böbrek nere gelirse onu bulup yemek.

E o zaman ne anladım ben o işten. hiç kusuruma bakmasınlar ama zombilik iş değil, bana bir getirisi, bir kariyer hedefi yok yahu...

Fantom'un Yüzünü Gören Ölür!

2009-06-08T04:10:00.000-07:00

Şimdi sürekli genç kızlardan mailler alıyorum, diyorlar ki "onkaplan bey blogunuzun hastasıyız, sizi de çok çekici buluyoruz, ama bu onkaplan ne demek bir açıklasanız?" (külliyen yalan!)

E tabi internetti bilmem neydi derken çizgi roman mı kaldı ki genç kızlar Kızılmaske'yi bilsin, Baltalı İlah'ı, Conan'ı sevsin? Gerçi bunlar zaten ekseriyetle erkek çocuklarının kahraman bellediği simalardı ama az sayıda da olsa meraklısı bayan arkadaşlar var, biliyorum.

Ama şimdi ben bir ortamda; "10 kaplan", "Eden adası", "fısıldayan koruluk" dediğimde kimse neden bahsettiğimi anlamıyorsa ben neyleyeyim böyle gençliği, böyle yeni nesli. İletişim sorunu yaşıyorum lan resmen!... Bizim zamanımız geçip gidiyor mu ne?

Ama ne diyor büyük şair Iron Maiden "Wasted Years" adlı eserinde: "kaybolan yıllarına üzülme/ yaşadıkların altın yıllarındır"

Holy Smoke

2009-06-01T23:10:00.000-07:00

Hey yavrum hey... 96 senesinde ne dalgalandırmışız anarşi bayrağını be.

96 senesinin yazında liseden çok değerli bir kankamla şu gerilla kampını kurduk. Ama niye? Öyle devrimdi mevrimdi gibi uhrevi emellerimiz yoktu tabi.

Öğretmenler kampı diye bir mevhum var, bilmiyorum bileniniz var mı. Neyse bizim memlekette de vardı bundan, güzelce bir yerde, sahil kenarında bir kamp mekanı, sosyal tesisi filan var. İşte öğretmen aileleri geliyor burda kalıyor filan. Ne oldu nasıl oldu tam hatırlamıyorum; benim hastası olduğum bi manita vardı, bunun ailesiyle öğretmenler kampına kalmaya gideceğini öğrendim ben. Hemen kankayı ayarladım, "oğlum çok güzel manitasal ortamlara sokucam seni" diye. Biz tası tarağı topladık, tabi iki sap olarak kamp sınırlarında ikamet edemediğimizden öğretmenler kampının arkasındaki balıkçıların otopark olarak kullandığı yeşilliğe gerilla kampını kurduk. arkada ucundan görülen bina kampın sosyal tesisi.

Tabi kurduğumuz çadır, rus pazarından alınma uyduruk bir şey. Uyku tulumu filan zaten yok battaniyelerimiz var; mat diye bir şeyin varlığından dahi haberdar değiliz karton seriyoruz yere, öyle kamp hayatı adına cehaletin sınırlarındayız yani.

Cehalette son noktadayız ama, aslan gibi de yüreğimiz var. Çadırı kurduk; hemen çıkardım benim anarko tişörtünü göndere çektik törenle. Tabi o zamanlar bunun anarşizm amblemi olduğunu bilen yok, soranlara "soyadımın baş harfi" diyorum, "sevdiğim kızın adı" diyorum... Yoksa bir duyulsa bunun anarşi sembolü olduğu, Samsun'lu balıkçılar bizi oracıkta çadırla beraber gömerler sahile. Karadeniz sonuçta, değişik bir yer.

Ha bak fotoda böyle afra tafra yapmışız, sanırsın azılı militanız ama hepsi dravdan, trışkadan (polis molis okuyorsa buraları diye diyorum). Kampı kurduktan iki gün sonra bi aile geldi yanımıza kamp kurdu. Hilal bıyıklı, emekli astsubay bir abi ve ailesi. Hemen bizim anarko bayrağının karşısında üç hilalli bayrağı dalgalandırdı adam; gıkımız çıkmadı. Nereye çıkıyo zaten, belinde beylik tabancası var adamın. "He abi, haklısın abi, vatanı bölmeye çalışıyo bunlar abi, peygamberimizin de saçları uzunmuş ondan şeyettik biz abi" diye de geçti adamla olan günlerimiz (çok da güzel bir kızı vardı ama korkumuzdan kafayı çevirip de bakamadık kankalar).

E iyi de aga holy smoke ne peki? resme dikkatli bakın, beyaz tişörtün üzerinde solmuş bir resim var; orada "iron maiden - holy smoke" yazıyor, güzelcene bir eddie çizimiyle beraber. annem yer bezi yapmadan önceki hali bu...

ada sahillerinde bekliyorum...

2009-05-29T05:36:00.000-07:00

acısıyla tatlısıyla, şu meretin 5. sezonunu da geride bıraktık...

ama aga zamandı uzaydı, jacobdu derken benim kafa balon gibi oldu. bu işin sonu ne olur, sonunda kate'i kim yalar, adanın arkasından mısır piramitlerini yapan uzaylılar mı çıkar artık bilemiyorum.

yalnız şu adadaki en delikanlı, özü sözü bir adam da sawyer'mış gerçekten de. başlarda kendisine karşı bi mesafemiz, bi soğukluğumuz vardı. neticede memleketteki bütün kızlar bu herife hasta, biz kıllanmayalım da kim kıllansın? (biz derken samsunsporlular çay ocağı'ndaki nezih arkadaş grubumu kastediyorum) ama aştık artık o devri, bizden biri oldu o. türkiye'ye tekrar gelirse kendisine en hakikisinden bir samsunspor forması hazırlatacaz kahve olarak...

adaların lordusun, dharmanın kurdusun sawyer, "sen gerçek bir kahramansın". artık eşşek değilsin ya, yanaşan manitalardan üçünü beşini de kardeşlerine paslarsın, biz de yolumuzu buluruz aradan...

mahalle baskısı öyle olmaz böyle olur

2009-05-04T04:03:00.000-07:00

geçmişi anmak, geçmişe öykünmek biliyorsunuz epey trend hareketlerden. işte seksenler partileri var, "seksenlerde çocuk olmak" var, sonra bunun doksanlar olanı var, yetmiyor, "seksenlerin sonu doksanların başı" var. muhtelif sitelerde olsun, ekşi sözlükte olsun görüyoruz okuyoruz bunları. "aa aynı ben ya" diyoruz, empati mempati sonra da basıyoruz şükelayı...

"doksanlar ne güzeldi, kemancı filan hey gidi". bu da misal doksanlar rakçısının metalcisinin geçmiş özlemi. niye, çünkü doksanlar metalcilik açısından haggaten de altın yıllardı, manitalar kum gibiydi o zamanlar ortamlarda. neyse.

başa dönersek: "... doksanlar ne güzeldi..." e güzeldi tabi de istanbul'dakine güzeldi. ankara'dakine güzeldi. peki anadolunun ücra kentlerindeki metalciler neler yaptı doksanlarda haberiniz var mı sizin? oğlum siz götü boklu acidçilerle itişip kakışırken (bkz: acidci metalci kavgası) biz varoşların müslümcüleriyle, jiletçileriyle çarpıştık. sen hiç giydiğin metallica tişörtü yüzünden sopa yedin mi abidin? öyle kurukafalı siyah tişörtü giymekle olmuyor oğlum bu iş, giydiğimiz formanın hakkını verdik biz, kan bulaştırdık üzerine....

tabi ekseriyetle kendi kanımız oldu bu, zira varoş gençleri çok bıçkındı, verdiler sopayı verdiler odunu. sınıfsal hınçlarını bizden çıkardı ipnenin evlatları; "durun gardaşlar etmen yoldaşlar, biz aynı sınıfın evlatlarıyız" diyemedik. ama hey! en azından denedik ha?

"one of us"

2009-04-24T06:29:00.000-07:00

ben bu memleketin insanını seviyorum aga. gerçekten. yani başka hangi diyarda şu resimdeki görüntüye şahit olabilirsiniz. obama iyi midir, yoksa kendi iyidir de çevresi kötü müdür bilemem de; şu manzaradaki insanlar gerçekten harikulade insanlar bence.

prag mektupları 4: son bir sigara saralım

2009-04-20T00:32:00.000-07:00

Sun, Apr 19, 2009 at 11:55 AM

pragin hapcisini torbacisini elimle koymus gibi gittim buldum. simdi etrafta takiliyorum sokkalar mokaklar; arada giriyorum bir yerde bi bira cakiyorum. neyse gide gide bi tane parka geldim. ama kocaman bisey, agaclar heykeller cok da guzel mekan. ama kardesim bir memlekette nerde yesillik sote yer vardir, oranin hapcisi ayyasi ordadir. parka girdim ki prag'in iti kopugu ne kadar ise yaramaz adami varsa toplanmis. bankta siringayla eroin ceken vardi yahu!

bunlar tabi beni gorunce bi irkildiler. tabi ustumde de deri ceket siyah bere sivil polis gibi girdik mekana. neyse baktilar sivil degilim pis pis kesmeye basladilar beni. aynen ben de pis pis baktim bunlara. sonucta samsun cocuguyuz, ceditte buyuduk elin praglisindan mi korkacam. zaten pragda yasayan adam ne kadar belali olabilir aga, cennet gibi mekandasin ne belasi ne kavgasi. gelsinler cincine bir girsinlerde torbaci gorsunler.

neyse ben de boyle hic istifimi bozmadim, yengec yuruyusunun de dozunu artirdim ki yureklere korku salayim iyice. lan aslinda var ya, bi ustume yuruseler ebemi skerler, izbandut gibi herifler hepsi. bir yandan da zaten kacis yollarini kesiyorum, kavga olursa ne tarafa topuklayayim hesabi. ama bunlar pisti tabi anadolu delikanlsini karsilarinda gorunce. oyle yurudum ciktim gittim parktan...

prag mektupları 3: devam kavgaya devam!

2009-04-20T00:22:00.000-07:00

Sat, Apr 18, 2009 at 3:29 PM

kanks! (kanks ne amina koyayim? hep askerden sonra oldu bu ha)

oglum bu avrupa entelijanyasi meger yamyamin cakalin kraliymis. simdi belgesellerde aslan avini yerken ormanin iti kopugu buna musallat olur etin orasindan burasindan tirtiklar ya. hah iste ayni o durumdayim kankalar!

bugun gittim gene sempozyum mekanina, ortami kesiyorum bakiyorum bizim slyviet (manitanin adi bu yazilisi biraz daha karisik ama aslinda) nerde diye. arayi sogutmadan hemen muhabbete gireyim ki iyicene bir percinlensin sevdamiz istiyorum, daglara taslara yazilsin. lan neyse kahve arasi oldu, bir de ne goreyim: bu slyvie bi masada etrafinda da genci yaslisi bi cakal surusu cember yapmis, bir muhabbet bir makara. oha dedim be amina koduklarim emege saygi be. neyse ben masaya dogru bir yarma harekati yapacam ama firsat kolluyorum, cunku bu halde girersem o ablukadan cikamam' orada sehit duserim kuzuyu kaybederiz. adamlar kimbilir nasil entel muhabbetler ceviriyor, altindan kalkamayiz ki. bizimkisi tek sikimlik kursundu onu da dun harcadim, bugune de aska ve devrime dair iste allah ne verdiyse girecem olaya. ama iste bu yamyamlarin ablukasini kiramadim canlar. ulan herifler de oyle bi yamyam ki biri gidiyo oburu geliyo, kizi yalniz birakan yok.

neyse, ben bi punduna getirdim bunun yanina damladim sonradan. hav areyu mavaryu filan. niyetim aksami confirme etmek, aradan gume gitmesin, ya dedim "aksam bulusuyoruz dimi pragi gezdireyim sana" (iki gunde de pragin kurdu oldum ha, bi striptiz bari bulamadim annakoyim) manita demesin mi "ya ben cok yorgunum, sanirim bu aksam erken yaticam fazla oyalanmasak!" lan artik bu avrupali cakallar kizin aklini nasil celdi ne dediler bilmiyorum ama goz gore gore elimdeki ekmegi calmaya tesebbus ediyor herifler.

simdi sempozyum bitti, aksami bekliyorum moruklar. mucadele suruyor, onkaplan direniyor, savasiyor! gerekirse otelinin onunde elimde sarap sisesi sabaha kadar beklerim, yapmadigimiz is degil...

prag mektupları 2: çakallar puslu havayı sever

2009-04-20T00:05:00.000-07:00

Sat, Apr 18, 2009 at 12:32 AM

millet; simdi tabi burada bilimsel amaclar icin bulunuyorum, sempozyum var bi tane ona katiliyorum. iste mimarlikta egitim mi mimari politikalar mi oyle bi skim biseyler pek dinlemedim ne diyolar.

neyse iste bugun takim elbiseyi cekip canti gibi girdim ortama, ortam entel mimar kari dolu ama bi yanda da hostes cek kizlari var benim aklim onlarda. millet biseler tartisiyo ben kizlari kesiyorum acep nasil yanasiriz diye. bir iki kesik-gulumseme filan aldim iyice cesaretlendim tabi ama aga bu cek kizlari cok uzun lan. bir de topuklu ayakkabilari giymisler hepsi olmus heykel gibi. neyse iste ben tabi icerde de nerde guzel kari var hepsini tespit etim arada bunlara da kesik atiyorum entelde olsa avrupali sonucta bi yolunu buluruz diyorum.

boyle boyle ben bunaldim icerdeki konusmalardan disari ciktim hostes kizlarla kesisiyorum koseden. derken icerdeki guzel manitalardan biri cikti disari kahve mahve aldi disariyi seyrediyo; ayni filimlerdeki gibi ha. hemen gittim yanina "siz de mi partiden sikildiniz" dedim. avrupalinin hali baska tabi hemen gulumsedi, dedi "mimar misin?" oglum mimarin krali oldum orada. hatun fransiz bu arada bi tane dergi mi biseler icin kulturel haberleri topluyo o ayak gelmis bu sempozyumu izliyor. tabi kiz mimarliktan anlamiyo diye verdim ayari, atiyorum tutuyorum. mimariden girdim ab'den ekonomiden ciktim. lan kiz dedi ki "icerdeki tartisma hakkinda ne dusunuyosun?" tabi benim olaydan bi haberim yok icerde ne donuyor, konuyu bile bilmiyorum. dedim ki buna "ya bosver bu mimar milleti bayilir tartismaya, ben kendimi bildim bileli her toplantida tartisiyo bunlar, turkiyedekiler de boyle" dedim. kankalar hatun bu sefer dedi ki "aa neler tartisiliyor turkiyede su siralar?".. kiz tabi bilgilenmek istiyo gazeteci kimligi var bi yandan, tehlikeli sularda yuzuyorum yani. kem kum ettim, ee..uu dedim, "let me think" filan diye zaman kazanmaya calisiyorum filan, en son "egitim sistemi" diye salladim ama gulmemek icin de zor tutuyorum kendimi, allahtan yuttu manita. nerden bilsin tabi bunun bizim orda yillarin harli geyigi oldugunu...

neyse yani baktim entel muhabbetin sonunda elimize alacaz, manita durumu cakacak hemen topu kanatlardan merkeze aldim direk kaleyi gordum! dedim pragda guzel ortamlar biliyorum, takilalim beraber bi aksam! pariste iki yabanci hesabi. tamam dedi yarin aksama randevulastik.

neyse, insallah su deplasman macindan alnimizin akiyla cikacaz yarina. yurt ici yurt disi tum ###* camiasinin yuku sirtimda allah utandirmasin. lan o degil de askerden de yeni geldik sayilir sampanyayi erken patlatmayalim moruklar?

*: burayi sansurledim, gizli cemiyetimiz desifre olmasin deyu

prag mektupları 1: ortam süper fiyatlar uygun

2009-04-19T23:49:00.000-07:00

ayıptır söylemesi prag'da bulundum bir süre, ordayken de çok güzel kankalardan oluşan bir ortama düzenli mail atabilme imkanım oldu. şimdi bunlar mail listelerinde kaybolup gideceğine bari şurada dursun, kimse okumasa da arada açar eski günleri anarız hesabı. evet, ilk mektupla başliyrüz:

Thu, Apr 16, 2009 at 3:13 PM

selamlar millet.

oglum biz yillardir coplukte yasiyormusuz soyleyeyim. nasil bir sehir, nasil bir ortam anlatamam. cek kizlari da dendigi kadar var, agzim acik kiro gibi dolasiyorum burda. sutyenin icad oldugu henuz cek topraklarina ulasmamis, zaten gordugum kadariyla ihtiyaci da yok ablalarin.

bir de yayalara bir ihtimam var anlatamam kankalar. soyle kaldirimdan ayagimi yola atiyorum, urkek kedi gibi-buradan alismisiz ya- etrafi kollayip karsiya gececem kosarak, lan butun arabalar duruyor yol veriyor. hala alisamadim,etrafa bakiyorum neye durdular la bunlar diye. medeniyetin hali baska aga! simdi otelin internet odasindayim ordan seyediyorum, birazdan kacacam ortamlara akayim gene. hadi gorusuruz, fotolar donunce.

Yozgat Death Squad

2009-03-19T05:27:00.000-07:00

evet, böyle bir projem var. işte thrash/death metal olacak proje. öyle albüm satsın, ünlü olalım, kızlar versin falan fıstık önemli değil (kızlar kısmı önemli gibi aslında). rakınrol adabına uygun olarak eğlenelim, güzel bir şekilde thrashimizi icra edelim yeter.

ha isim neden yozgat death squad? yozgatlı değilim ama biliyorsunuz yozgat "yiğidin harman olduğu" yerdir. bizim grupta da öyle bir şekil var ki gören "aaa.. ne metalci insanlar, ne sanatçı insanlar " demiyor, hangi inşaatta çalışıyorsunuz diyor. e madem öyle işte böyle naapalım...

"yozgat death squad" olarak güzel şeyler yapacağımıza inanıyorum. entel müzik piyasasının köküne benzini döküp kibriti çakacağız inşallah.

misal, bir rumble militia almanya'da nasıl bir yandan müziğini en güzel şekilde icra edip bir yandan da nazi itlerini kovalıyor, sırtlarından sopayı eksik etmiyorsa biz de buna benzer bir misyon edinelim istiyorum (rumble militia'ya da sonsuz saygılar buradan). ha burda nazi yok, ama ismi farklı cismi farklı türevleri var. bunun yanında biliyorsunuz ankara kültür ve sanat başkenti, çok sayıda entel var, sanatçı var. bunlara da gerekli odun terapisini uygulamak lazım diye düşünüyorum.

yozgat death squad: coming soon!

komutan sagda!

2009-03-13T07:13:00.000-07:00

- "aa ne çabuk döndün sanki dün gittin gibi.."

işte bunu duyunca kafayı koyasım geliyor. ama aynı eşşekliği zamanında ben de yaptım, yapmadım değil. siz siz olun askerden gelen yakınınıza "ne çabuk geçti" minvalinde bir şeyler söylemeyin. çünkü zaman izafi bir kavram, evet gerçekten de hızlıca geçmiştir o 6 ay ama içerdeki adam (içeri?) için o kadar hızlı geçmiyor, günler haftalar gibi oluyor, kışlada zaman duruyor...

vaktiyle bu lafı sarfettiğim askerden dönen tüm arkadaşlarımdan da özür diliyorum, bilemedik tabi neyin ne olduğunu.

dikkayytt! sasruşşş!

pelitözünde bir gece

2009-03-13T02:24:00.000-07:00

pelitözü, yiğidin harman olduğu bir yer. öyle eğlenmek için, hoşça vakit geçirmek için gidip kaya tırmanılacak bir yer değil. sert, acımasız, soğuk, ıssız. artistlik yapacak kızlar yok, konfor yok, hatta bazen su bile yok. işte öyle soğuk bir kış gecesi, pelitözünde çile dolduruyoruz.... (duvardaki conan çalışmalarına ekstra dikkat!)

benim sadik yarim fashion tvdir

2007-07-06T01:40:00.000-07:00

öyle bir muhitte yaşıyorum ki; evden çık güvenlik caddesindesin, 10 dakkada tunalıdasın, 15 dakkada kızılaydasın. son derece de nezih bir yer, ankaranın aristokrat kesimi burda yaşıyor adeta. arada bakkala çıkıyorum evden, caddede şık şık teyzeler, beyamcalar, efendim güzel güzel ablalar, manitalar... biz de böyle şort tişört inşaat amelesi gibi dolanıyoruz ortalıkta. ondan sonra da vay efendim çok yalnızım da, ağlasam gözyaşlarıma dokunurmusun da duygusal bir takım şeyetmeler...babayı dokunurlar sana bu kafayla..

neyse işte, baktım bu gidişat gidişat değil, manitaların en işlek olduğu semtte hamam böceği gibi yaşıyoruz, kuruyup gidecez; ortamlara akmaya karar verdim.

bu şiarla yola çıkıp, zaten dünden hazır olan ev arkadaşlarını da kafalayınca random denen mekana aktık dün akşamüstü, usulca. böyle neyşınıl coğrafikte, aslanlar kaplanlar dereden su içen antilop sürüsünü çevirir ya, işte öyle önce bi sinsi sinsi inceledik mekanı en güzel yer neresi, manitaları en iyi nerden keseriz diye. yalnız ortamda çok cevvalmiş be kardeşim, nasıl türlü türlü manita dolu her yer, nereye bakacağını şaşırırsın o derece.

tabi bunun yanında bolluğu duyan gelmiş, çakal kaynıyor ortam. bütün stratejik masaları da kapmış ibneler, ücra kerbela masaları var bir tek, duvarları izliyosun... hemen soteye yattık köşede, masa boşalsın diye bekliyoruz filan neyse , baktım masanın birindeki çakal sürüsü koca fıçıyı (hani böyle geliyoya masaya kocaman, musluğu var doldurup içiyon çeşme hesabı ondan) devirmiş, tabi manitalardan ışık gelmeyince vermişler kendilerini biraya, çereze. kafalarda bir milyon olmuş, dedim bunların kalkması yakın, aportta duralım ziyan olmayalım kıyılarda köşelerde.

velhasıl kelam masaya oturduk oturmasına da, akıbetimiz aynı oldu canlar, tarih tekerrür etti dostlar. hani o belgesellerde antilop sürüsü vaziyete uyanır da direk topuklar ya, aslanlar da boynu bükük geri döner otu samanı kemirir açlıktan, bizimkisi de öyle oldu işte...

eve gittik, açtık fashion tv izledik anasını satayım, bir geceyi daha böyle heba ettik.

river...

2007-03-28T01:36:00.000-07:00

ant balcı diye güzel bir insan, ki kendisi gene yurdumuzun müstesna musuki cemiyetlerinden in spite'da gitar çalmakta, river-project deyyü bir şey yapmış, open heart adlı albümünü de metal camiasına armağan olsun hesabı internetten indirelybıl olarak çıkarmış. kozmozun kardeşliği adına yapılan bu hareketi ayakta alkışlarken bir yandan da headbang yapıyorum zira şarkıları dinleyip de yerinde durmak mümkün değil.

death tınılarıyla harman olmuş, melonkoliyle yoğrulmuş fevkalade bir eser. dinleyelim, dinletelim, dinlemeyenleri uyaralım. aha da linki burada girin indirin, vatana millete hayırlı uğurlu olsun.

www.river-project.com

spartakus

2007-02-12T05:49:00.000-08:00

hayat bir türküdür spartaküs
avutucudur geçicidir
güneş tepeler üstünde yükselirken
ve kıyıları döverken mor dalgalar
hayat bir türküdür spartaküs
köylü kadınların küçük çocukların söylediği
orda trakya ovalarında

özgürlük uçan kuşlara benzer
ağaç yaprağına yağmur damlasına benzer
varinia'nın gözyaşlarına spartaküs
o britanyalı köle kadının, o kır çiçeğinin
bir gladiyatörün acı gülüşüne benzer
kanları toprağa belenirken

onlar dostluğu bilirler mi
kardeşliği bilirler mi
başkası için ölmeyi hiç
onlar bilirler mi spartaküs
ayağa kalkınca makedonya'nın
lombardiya'nın taşı toprağı
yaşlıları, hastaları, genç kızları
özgürlük için saçları bayraklaşan

onlar, roma'nın uygar efendileri
dövüşken horoz yetiştirir gibi
avrupa'nın, asya'nın, afrika'nın
o, kölelikten başka hakkı olmayan
en güçlü insanlarını meydanlarda
birbirine öldürtüp kahkahalarla gülen
eğlenceye ve elmaslara çılgınca düşkün
onlar, roma'nın uygar efendileri

frigya ovasında yetişen buğday
acem ipeği, mısır pamuğu
besili sığırları afrika'nın
finike'nin sedir ağaçları
ve genç kızları normandiya'nın
herşey, hatta dalgalar, gökyüzü
dağlar, esen yel ve gün ışığı
güya bu efendiler içindi.

köle doğmak boynunda bir zincirle
sırtında bir kamçıyla
yüreğinde bir damgayla spartaküs
uşaklık edeceğin saraylar yapmak
geçemiyeceğin köprüler, sürüneceğin yollar
çürüyeceğin zindanlar yapmak
ve taşımak olmayan günahlarını sırtında
doğduğun günden öldüğün güne kadar

zincirleri kırmak güzeldir spartaküs
gökyüzü gibidir, yaşamak gibidir
aşk gibidir
çıkmak geceden güne
zincirlerden öte uzundur dünya
duvarlardan öte yaşamak geniştir
besbelli sevginin en güzeli
zincirleri kırmaktır yeryüzünde

hiç unutabilir misin spartaküs
yüzünü afrikalı zencinin
gözlerini unutabilir misin
ancak bu denli sevebilir insan
kılıç, kan ve romalılar arasında bile
gönlü böylesine sevgiyle taşan
bu adam
seni öldürmemek için kendi öldü
sen o zaman vurulmuştun işte
ölüm güzeldir böyle yaşamaktan

bir romalı yüreği gibi değil
ezik bir köle yüreği gibi çiçek yetiştiren
ak bulutların öptüğü
makedonya dağlarından
cins atlar büyüten, yapağı veren
macar ovalarından
çıkıp karlı alp dağlarını
köle toprakları bir boydan bir boya aşan
bir su gibi içip özgürlüğü
mızrağının ucunda
alınteri ve sevgi taşıyan
sen ki o mermer saraylarda yaşıyan
kölelerin bayrağı spartaküs

kan ve kemikler üstüne şanları kurulu
parayla, döneklikle soylu olmuş kişilerin
bilmediği bunca şeyi bilirdin
sen ki bir çocuk için yaşamayı
bir kadına gönül vermeyi
eğilip toprağı öpmeyi bilirdin spartaküs
"biz kölelerin de bir tanrısı vardır..."
bunu bilmiyordun işte
çünkü kölelerin tanrısı yoktur spartaküs

yoksulluk kötüdür spartaküs
bilgisizlik kötüdür
ama hiçbir şey boyun eğmekten
daha kötü değildir
sen de yenildin sonunda
bir çarmıhta can verdin
ama bir türkü gibi çağdan çağa
erkekçe savaşmayı öğrettin insanlara
adını öğrettin spartaküs.

kemal burkay

hayata ve yapılmış yanlış seçimlere dair

2006-12-26T04:09:00.000-08:00

Bazen bir şeyler oluyor, bir yere gidiyorum birileriyle karşılaşıyorum mesela, sonra diyorum ki “ya ben bir yerlerde çok büyük bir yanlış yaptım galiba”. Öyle yani.

Şimdi nerden çıktı bu? Geçen cumartesi, olağan bir şekilde Karakedi’yi dinlemeye yolcu’ya gittik. ( karakedi pek nadide bir heavy metal grubu oluyor) olağan olarak da gene sap sapa sen ben bizim oğlan şeklinde. tabi epeydir gitmiyorduk, yanlış hatırlamıyorsam eskiden (eski dediğim birkaç ay öncesi) ortam bizim gibi sap metalci tiplerle dolu olurdu (dişi olarak asena var tabi de oda bizden ayrı insanüstü bir varlık). İşte bu biz bize olmanın verdiği gazdan olsa gerek, ortalık hedbenk yapıp “slaayeeerrrrrööaarrghh” diye bağıran, birbirine el şakaları yapan tiplerle doluydu. Yani kimseden çekincemiz yoktu, evde maç seyrediyor rahatlığındaydık. Geçen cumartesiye kadar...

Lakin o neydi? İçeride 50 kişi varsa ben diyeyim 20 siz deyin 30u karşı cinstendi. Ayıptır söylemesi hepsi de hoş, güzel metalci kılıklı ablalar, bacılardı. Böyle efendim siyah siyah giyinmişler, bir takım gotik makyajlar filan. Neyse, e şimdi hal böyle olunca bizde bir tedirginliktir hasıl oldu. Cool adam olma tedirginliği. Acaba manitalar ne düşünür tedirginliği. Yanımdakilere baktım, etraftaki metalci yoldaşlara baktım; ve herkesin gözlerinde aynı korkuyu gördüm. Bir tutukluk, bir çekingenlik. Bir ara “slayeeeerrrr”
diye bağıracak oldum, birkaç hatun kafasını çevirip aşağılarcasına baktı gibi geldi, sonunu getiremedim, tuvalete kaçtım hemen.

Kızlar da nasıl cool, nasıl yarı tanrı havalarındalar. Ulan sizde hiç mi Allah korkusu yok, hiç mi sahneye Asena’ya bakıp utanmıyorsunuz? Bizde Allah kuluyuz nedir yani bu tripler, havalar…

Neyse bu ayrı bir konu. Sonra sağ köşedeki masada oturan sarışın çıtır bir hatun gördüm ki dünyam başıma yıkıldı. Ey cenab-ül rabbülalemin! Ey hikmetinden sual olunmaz rabbim! Sen o huriyi nasıl yarattın? O nasıl bir güzellik? (burada da araya girip şunu sormak istiyorum, peki bunları bu kadar özenerek yarattında, hikmetini bizden neden esirgedin, bizi niye karikatür gibi yaptın Ya Rab!) Yahu bunlar nerede yaşıyor? Ne yiyor ne içiyor? Neden benim etrafımda bu insanlar yok da hep bira içip geğiren bir takım sakallı bıyıklı sapların arasında geçiyor ömrüm? Ben nerde yanlış yaptım?

Yeter hüleaannn!!!

askerr rahaattt!!!!

2006-12-20T23:17:00.000-08:00

hehe...

askerlik mevzuunu bir süreliğine hallettik, ama tabi er geç giyecez yeşil üniformayı, kaçış yok.

bu arada kendisi yazmıyor ama aqhorus nickiyle bu sularda arz-ı endam eden kerem kardeşimiz afganistan görevini tamamlayıp memlekete döndü, hayırlı uğurlu olsun. döner dönmez de gitmiş işe başlamış. oğlum gezip tozsana lan biraz, adamlar vermiş süresiz izni, ne işin var ofiste? işadamı oldun bakıyorum? atıp tutuyodun afganistandan yok kaş'a yerleşecem, yok geyikbayırında arsa alacam tarımla uğraşacam diye?

neyse, emekliliğe artık.

rakınrol bebeğim!!!

episode 3

2006-11-16T03:35:00.000-08:00

epey de zaman geçmiş ama episode üç müç yazacak durumda değilim. zaten askerlik bir yandan kapımıza dayanmış, haki yeşili kabuslar görüyorum...

neyse, sonunu anlatayım da meraklanmayın bari. çok geçmeden ortaokul bitince ben hemen ortaokulun yanındaki devlet lisesine, bu ibnenin evladı sportmen billy ve bütün güzel kızlar da o vakitler yeni uygulamaya konan süper liseye gittiler. ben niye gitmedim o süper liseleye? gönül isterdi ki "ben o karaktersizlerle birarada duramazdım, yapamazdım" diyebileyim. ama karne ortalaması yetmedi, yoksa ne işim olur itin kopuğun arasında...

son olarak;

"her türk asker doğar"

ortaokul yılları episode 2

2006-09-01T04:58:00.000-07:00

anılar, şimdi gözümde canlandılar
anılar, beni bu akşam ağlattılar

Çoşkun Sabah

şimdi bizim ortaokul yıllarımız- ki 90lı yıllara tekabül eder- şimdiki gençlere göre daha ezik, daha utangaç bir şekilde geçti. Yani bir kızın yanına gidipte meramımızı anlatmak çok büyük meseleydi, utana sıkıla gidip işte “yav bizim bir arkadaş var, senden çok hoşlanmış..” gibisinden bir tanışma seramonisi yapardık ki şimdi düşününce o metodla gerçekten de kaybetmeye mahkummuşuz.

Neyse yani o ahval ve şerait içinde tabi bu ‘yanşamama’, 'kendini ifade edememe' durumunu başka bir takım simgesel gösterilerle aşmaya çalıştık haliyle. Yani nedir bu simgesel şeyler, ne bileyim mesela okul bahçesindeki maçlarda rövaşata golü atınca bütün manitalar hasta olacak sanıyoruz. Oysa kafaya ranbo misali bağladığın o kravatla hangi kız hasta olacak sana ey sefil?

İşte biz bu gaflet uykusunda kendimizi türlü maymunluklarla hırpalarken, sınıfın hatta okulun bütün erkeklerini etkileyen bir gelişme oldu (bak bu kısım tam gençlik filmlerindeki gibi). Orta sona geçtiğimiz yıl sınıfa yeni bir çocuk geldi. Bu ipnenin çocuğu orta 2ye kadar yurtdışında yaşamış, bir de bizden 2 yaş kadar büyük. Haliyle bizden de iri, üstüne üstlük sarı saçlı mavi gözlü yakışıklı bir şey. Tabi herifte şahane de yabancı dil var, ingilizce dersinde hocayla muhabbet ediyolar karşılıklı, bizde bakıyoruz “nooluyo lan” diye. O zamanlar yok tabi ingilizce, nerden olsun. Tabi bu durum sınıfın kızlarının da dikkatini çekince biz biraz kıllanmaya başladık. Ama dedik ki “oğlum bu zengin bebesi, süt çocuğu, beden dersinde aklını alırız kafasına veririz topu rezil ederiz.” Bak bak. Laflara bak. Van basten’iz ya hepimiz. Lan beden dersi geldi, herif nerde öğrenmişse futbolu artık, top cambazı gibi hepimizi sıraya diziyor, kaptan gibi maçı yönlendiriyor...bir anda sınıf takımının yıldız forveti oldu şerefsiz. O şerefsiz beden hocası da nasıl hemen sattı beni, “sen biraz da defansta oyna” diye. Hayallerimi yıktınız lan!neyse...

Futbolda yaşadığımız hezimetten sonra, dedik kendimizi kaybetmeyelim, daha bunun basketbolu var. O zamanlarda ben samsun dsi sporda oynuyorum ayıptır söylemesi, üç beş bişeler biliyoruz basketbola dair, diğer sefiller gibi karpuz sallayışı yapmıyorum yani potaya. Bi punduna getirdik ders çıkışı maç ayarladık, kızlar mızlar da izliyor. Ayarlamaz olaydık. Lan arkadaş adam sportmen billy çıktı, basketbolda da elimize verdi, orda okul takımında mıymış neymiş. Hadi diğer basketbol cahili sefilleri geçtim zaten de benden nasıl çaldı o topları belli değil... “yaşı büyük, bizden uzun ondan” diye avuttuk kendimizi. Tabi bu arada çocuğun karizma gittikçe büyürken, bizim sınıfın kızları neznindeki zaten pek iyi durumda olmayan itibarımız dibe doğru yaklaşıyordu. (şimdi burda bir parantez açıp o ergen kendime seslenmem lazım. Lan bre gafil, sıraların üstünde deve güreşi yaparak o kızları nasıl etkileyeceğini sanıyorsun zaten?)

Sonra, ilerleyen haftalarda bu sportmen billy’nin aynı zamanda jimnastikçi olduğu da ortaya çıktı, herif okul bahçesinde geri geri 5 parende atıp, kombinasyonu da havada ters taklayla bitirince bu adamın tanrının kılıcı olarak günahlarımızı cezalandırmak için gönderildiğini anladım. Ama en acısı da o havada ters taklayla biten gösteriden sonra kopan alkışlardı. Kızların gözündeki hayranlık dolu bakışlar sanki ebedi bir lanetin ilk işaretleriydi. Gittim potaların yanında oturdum ağladım...

Tabi biz sınıfın gururu kırık erkekleri olarak, bu duruma düşmüş her türk gencinin yapacağı gibi bu ipnenin çocuğunu evire çevire dövme planları yapıyorduk ki, adamın kung-fu da siyah kuşak sahibi olduğunu öğrenmemizle bu plandan da gözyaşlarıyla vazgeçtik. Yenilgiyi kabul etmiştik artık. Oysa kaderin bize oynayacağı oyunlar daha yeni başlıyormuş. Ey cenabül rabbülalemin! Daha sabi yaştaki o çocuklara bunca cefayı niye reva gördün ey bağışlaması bol rabbim?

to be kontinyut

dans pistinde bir günahkar

2006-08-31T06:01:00.000-07:00

hayatımda ilk defa bir "club" alemine girdim ki sormayın dostlar, tanrı crom günahlarımı affetsin. tabi normal bi gecede ben ve yanımdakiler gibi sakallı bıyıklı sap grubu hiçbir şekilde giremezdi o nezih beyaz türk ortamına da, yanımızda 5 tane hatun olunca elimizi kolumuzu sallaya sallaya girdik cennetin kapılarından içeri. e girdik te nooldu, orası "batı cephesinde değişen bir şey yok" şeklinde. tabi ben slayer dinleyen bir insan olarak bir kenarda muhtar duruşuyla dikilip etraftaki karılara bakmaktan başka bir şey yapmadım. haa bayan arkadaşların yoğun ısrarı ve alkolün etkisiyle eblek bir iki figür sergilemiş olabilirim, ki zaten hayatımda kendimi o kadar aciz hissettiğim tek an; aladağlar'da bir fransız rotasında, boltun 7-8 metre üstünde altıma doldurarak stoper atmaya çalışırkenki andı (gözyaşlarımızı bitti mi sandın?). nerde metal konserlerinde şevkle kafa sallayan, "slayeeeerrrr" diye bağıran metal bıradır, nerde göz ucuyla hatunları süzüp ezik ezik sallanan, bir yandan da yanındaki saplara "oluyo mu lan?" bakışları atan bu kılabır şerefsiz?

şimdi ruhumu bu günahlardan arındırmak için açtım winampı son sürat thrash dinliyorum ama gece ki görüntüler aklımdan gitmiyor. lan o değil de ne manitalar vardı öyle böyle değil...

tell them...

2006-08-01T07:47:00.000-07:00

"tell them of what thou alone hast seen, then what thou hast heard...tell them of battles and kings, horses, devils, elephants and angels, but omit not to tell them of love and suchlike."

rudyard kipling
(life's handicap)

on t'aime zizou

2006-07-11T12:21:00.000-07:00

biraz olaylı bir finalle de olsa, futbol aleminin güzel topçularından zinedine zidane futbola veda etti. şimdi yok zidane'a yakışmadı, hata etti bilmem ne diye zaten türlü türlü internet sitelerinde tartışılan şeyleri tekrarlamaya gerek yok. ama artık materazzi ne dedi de o kafayı yedi böğrüne orasını da bilemiyorum...

zaten bence çok kral bir hareket yaptı zidane. bakın finalde azzuri'yi desteklemem rağmen diyorum bunları, böyle kayıt düşülsün tarihe. neyse, velhasıl kelam, bir dünya kupasını da böylece bitirdik...

hoşçakal zizou. seni izlemek gerçekten güzeldi.

not: konuyla ilgili güzel bir yazı için bkz. http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=192735

şifre neydi lan?

2006-06-11T10:09:00.000-07:00

şaka maka ben bi blog sayfam olduğunu unutmuştum. şifreyi bile hatırlayamadım, ne varsa denedik hafızanın kıyısnda köşesinde. neyse yazmak lazım arada sırada...

Azrail FM

2005-12-31T13:53:00.000-08:00

Aslında şu memleketteki ilk radyoculardan biri de benim. Korsan tabi. Zamanında bu özel radyoların bir anda patlama yaptığı devirde bizim de bir radyo maceramız oldu iyi kötü.

Sene 91 miydi neydi, öyle bişeyler. Daha ortaokuldayız, kravatı kafaya ranbo gibi bağlayıp maç yaptığımız yıllar yani. Tabi aynı zamanda manitalara karşı bir uyanışın da başladığı dönemler oluyor bu zamanlar. İşte gizli gizli elden ele dolanan porno dergiler falan filan, şimdi girmiyorum bunlara. Tabi bir şekilde karşı cinse yaklaşmak, kendimizi beğendirmek istiyoruz, bunun için de türlü maymunluklar yapıyoruz. Netice sıfır tabi orası ayrı. Yine böyle bir ara, evi hemen okulun karşısında olan bir arkadaşın evindeki radyo vericisini keşfettik. Antika bir cihaz, ancak 100 metre çapına yayın yapabiliyor. Ölçtük, okul 100 metrede. Sonra tabi hemen ışık yandı bizim kafada, manitalara radyo vasıtasıyla yaklaşacaktık(ulan sanki çok matah bi işte, hemen verecekler gelip duyunca). Neyse işte böylece kurduk radyoyu adını da Azrail Fm koyduk. Amblemini de ben çizdim, bir yuvarlak içinde elinde tırpan bildiğin Azrail sureti. Okulda sıralara duvarlara çiziyoruz, reklam olsun hesabı. Okuldan sonra da gidip veriyoruz ayarı, metalika, Slayer allah ne verdiyse. Tabi fazla uzun sürmedi bu macera. Baktık manitalarda tık yok kapattık radyoyu.

Zaten farkedipte dinleyen oldu mu ondan da emin değilim...

we are divine

2005-12-18T07:48:00.000-08:00

Her ne kadar bir önceki yazıda bahsi geçtiği gibi, şu kısa ömrümde yenilgi üzerine yenilgi almış olsam da; “loserım ben acıyın bana” diye sümsükçe ağlamak, ezik ezik hayatı kabullenmek Conan okuyarak büyümüş, Manowar şarkılarıyla gaza gelmiş birine yakışmaz diye düşünüyorum. Bu yüzden her yenilgiden, her başarısızlıktan, yenen her tokattan sonra ayağa kalkıp tekrar denemek; kaybetsek de bunu mücadelenin anlamını bilmeyen zayıf ruhlar gibi değil, onurlu bir şekilde yapmak, yenilgiyi de zaferi de tatmayı bilmek lazım (bu cümleleri de T. Roosevelt’ten arakladım sanırım).

Buradan da coldplaydir travistir bilumum ağlak grubu dinleyip triplere giren, kaybettiğini kabullenmiş; terkedilince oturup ağlayan genç kardeşlerime sesleniyorum: Yolunuz yol değil. Önce bu ruhunuzu zehirleyen ağlak müziklerden kurtulun, gelin bir Manowar, bir Blind Guardian kasedini takın teybe (ya da mp3e işte ne varsa), damarlarınızda ki savaşçı kanını hissedin hele. Sonra oturun bir düşünün “ne yapıyorum lan ben” diye.

Ağlayan, kabullenen sümsük bir zavallı mı; yoksa sonuna kadar direnen, düşse de ayağa kalkmasını bilen bir yiğit, bir cengaver mi?(burada da Gondor Ordularının önünde at süren Aragornu gözünüzün önüne getiriyosunuz)

Metal Kardeşliği geniştir, affedicidir. Gelin tövbe edin, dönün bu yoldan vakit varken.

“we’ve got the power, we are divine!”

I’m a loser baby so why don’t you kill me

2005-12-17T12:55:00.000-08:00

Şimdi şöyle bir düşününce, 26 küsür yıllık hayatımdaki kayda değer tek başarı ÖYSde 591 puanla çocuğu koyup memleketin güzide üniversitelerinden birine kapağı atmak olmuş. Başka da kayda değer pek bir şey yok...

Ama bu hep böyle değildi, benim de “kazanan” olduğum, geleceğe ümitle baktığım( böyle açık bir gökyüzü altında ufka doğru gülerek bakan bir yüz düşünün) günlerim vardı. Evet, ilkokul yılları. Bütün derslerim pekiyiydi (gerçi herkesin öyle oluyormuş sonradan öğrendim), öğretmenlerimin sevdiği başarılı bir öğrenciydim, sınıf takımında forvet oynuyordum, ortamın kralıydım adeta o yaşta. Ama işte ilkokul öğretmenlerimin ve aile efradının beklentilerinin aksine, anadolu lisesi sınavını kazanamama neticesinde kaydolduğum sıradan devlet ortaokulunda herşey değişti. O küçücük bünyeye tiksinerek giydiğim kravat ve ceket eşliğinde; yağmurlu, gri bir sonbahar sabahında başladığım o okulda hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı (aslında yağmurlu muydu değil miydi tam hatırlamıyorum da yazıya kasvet katayım istedim).

Dersler gittikçe kötüleşti, öğretmenler tarafından bırakın sevilmeyi, kim olduğu bile bilinmeyen bir öğrenciydim ve sınıf takımında ki yerim forvetten beke düşmüştü. Bunun nasıl bir duygu olduğunu bayan arkadaşlar bilmez ama her Türk genci içgüdüsel olarak ileri mevkiide görev almak, gol yollarını koklayan hırçın forvet olmak, ve tabi attığı artistik gollerle manitaların aklını almak ister. (Şimdi bu gol atma yeme ilişkisini fallik bir simgelemden yola çıkarak erkeklerin kadını metalaştırması yönünde bir çıkarıma gidecek olan entel arkadaşlarada laflar hazırladım, ileride başka bir yazıda bunlara da değineceğim. Sadece kısa bir özetle “bırakın lan topumuzu ibneler” diyorum)

Elimde belgeleri de var bu değişimin. İki adet vesikalık fotoğraf. Biri ilkokul beşte çekilmiş; pırıl pırıl, sevecen, gülümseyen bir yüz. Adeta mutluluğun resmi. Diğeri bir yıl sonrası, orta birde çekilmiş. Bu bütün okulun sıraya dizilip sabit kırmızı bir fon önünde topluca çekildiği türden. Belli ki fotoğrafçı da yüzlerce öğrencinin sırayla fotoğrafını çekmekten bunalmış, çokta dikkat etmemiş ne çektiğine. Zaten öyle olmasa, hiçbir fotoğrafçı bir insan evladının o durumda resmini çekmez, en azından “evladım git bi yüzünü yıka gel” der. Artık okulun arkasında maç yaparken mi bizi toplayıp getirmişler, yoksa sınıfta güreşirken mi şimdi tam hatırlamıyorum. Ama o ne lan? Kıpkırmızı terli bir surat, kravat bir yanda, ceket bir yanda; şaçlar dağılmış. Sokakta görsen suratına tükürürsün “böyle öğrencilik mi olur lan it” diye. Elimde scanner teknolojisi olmadığından bu belgeleri gösteremiyorum şimdilik.

Daha yazacaklarım var bu kötü zamanlardan. Forvet mevkiini nasıl kaybettim? Manita mevzularında nasıl yerlerde süründüm? Annemlerin son umudu olan fen lisesi sınavlarındaki akılalmaz başarılarım(düz liseye devam ettiğimi hemen belirteyim)? Kötü arkadaş çevremle beraber, okula yeni başlayan bir bebeyi eğlencesine nasıl patakladık ( meğer müdür yardımcısının oğluymuş lan)? Sonra da disiplin kurulunda “vallaha biz değildik hocam ehihi” diye nasıl inkar ettik?...

Pek yakında...

empty words

2005-12-12T14:27:00.000-08:00

bugün 13 aralık; chuck schuldiner'ı kaybedişimizin 4.yıldönümü. daha sayfayı açar açmaz böyle depresif bir yazıyla girmek istemezdim ama beni en çok etkilemiş, dinlediğim en yetenekli müzisyenin ardından iyi kötü bir şeyler yazmak istedim.

ben şimdiye dek insanı bu adamın şarkıları kadar acıtan, ruhunu parçalayan bir şey dinlemedim...ama işte "kelimeler boş". toprağı bol olsun...

from rivers of sorrow
to oceans deep with hope
i have travelled them
now, there is no turning back
the limit, the sky
i ask my questions why?
what today?when tomorrow?

sanal alemler

2005-12-12T13:58:00.000-08:00

bundan bir kaç yıl önce benim de bir web sitemin olacağını söyleseler "web sitesi dediğiniz ne ola ki lan?" derdim heralde. hatta aynı soruya bir kaç gün öncesine kadar da "de get la" şeklinde bir cevap verebilirdim ama işte bir şekilde gazı aldık, sanal dünyaya girdik. hayırlısı olsun...